Zielony

Zieleń to życie w naszej płaszczyźnie, życie chlorofilowe, bez którego nie istniałyby inne formy życia ani inne substancje.

Zieleń była kolorem Wenus, bogini rozkoszy i szczęścia, kochanek Mars, bóg wojny i jej zagrożeń, przystrajał się w czerwień.

U Egipcjan zieleń symbolizowała nadzieję, a w szczęściu nadzieję na nieśmiertelność. Dla żydowskich kabali-kolor zielony, stanowiący sumę barw niebieskiej (wiecz-) i żółtej (światło objawione), oznaczała piękno, mahomet przedstawiany jest w szmaragdowozielonym, turcja kolor zielony kojarzy się z płodnością, młodością, energią, miłością. Zieleń to moc i energia w płaszczyźnie ziemskiej, także język dodatkowo umocnił symbol. Otóż po łacinie i znaczy być zielonym i być silnym; viriditas: świeżość, mość, siła młodości. W języku francuskim: wigoru, młodzieńczości, a nawet sprośności można znaleźć w licznych zwrotach i wyrażeniach, w których wyjście przymiotnik vert (zielony): volee de bois vert (tęgie ), langue verte (żargon), en raconter des vertes itd...

W dawnej Francji, począwszy od Izabeli Bawarskiej, meble królowych miały barwę zieloną. Istnieje jednak także zieleń o bladym odcieniu. Również w samej Francji bankruci i galernicy skazani na dożywocie mieli nosić zielone czapki, symbol hańby.

poprzednia strona | strona główna

Opracowano na podstawie źródeł:

1. Dzieło Zbiorowe - "Encyklopedia PWN t.1-4" Warszawa 1997
2. Wolfram Eberhald - "Symbole chińskie" Kraków  1996
3. T.Honderich /red./ - "Encyklopedia Filozofii t. 1-2" Poznań 1999
4. P. Kowalski /red./ - "Leksykon Znaki Świata" Omen, Przesąd, Znaczenie Warszawa 1998
5. Cesare Ripa - "Ikonologia " Kraków  1992
6. Ewa Nowicka - Świat człowieka - Świat kultury" Warszawa 2006
7. Wojciech J.Burszta - "Antropologia Kultury" Poznań 1998
8. W. Tatarkiewicz - Słownik Symboli" Warszawa
9. Praca Zbiorowa /F.K. Ehrhard i k. Friedrischs- Encyklopedia Mądrości Wschodu Warszawa 1997
10.Hans Biedermann - "Leksykon Symboli" Warszawa 2001